Zofia Nałkowska - biografia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Dramaty środowiskowo – obyczajowe podkreślały zwrot pisarki ku psychologicznym uwarunkowaniom związków jednostki z innymi ludźmi czy też określoną grupą społeczną. Dwa dramaty Zofii Nałkowskiej: „Dom kobiet” (1930) i „Dzień jego powrotu” (1931), dzięki większej niż w powieści obiektywizacji świata przedstawionego i osób działających, zachowały charakter uniwersalny. Pisarka powróciła w nich do poszukiwań kryteriów oceny wolności i charakteru człowieka oraz prób odkrycia obiektywnie istniejących norm społecznych. Trzeci dramat: „Renata Słuczańska” okazał się dość nieudaną przeróbką „Niedobrej miłości”. Twórczość dramatyczna stanowiła kolejny etap w działalności literackiej Nałkowskiej – zainteresowanie „sprawami kobiecymi” i „psychologią współczesnej miłości”, widzianą oczyma kobiety. W 1931 roku pisarka powróciła do prozy, wydając zbiór siedmiu opowiadań „Ściany świata”. Sześć z nich, o wyraźnie reportażowym charakterze, nawiązywało do doświadczeń autorki w okresie działalności w Towarzystwie Opieki nad Więźniami.

Z kolejnej literackiej próby poznawczej wypłynęła teza o istnieniu „linii, która rozdziela świat na jeden i drugi”, najpełniej artystycznie wyrażona w „Granicy” (1935). Powieść ta uwieńczyła dotychczasowy dorobek literacki pisarki, zespalając w sobie wszystkie motywy jej twórczości i poszukiwań myślowych. Ostatnim, wydanym przed wybuchem wojny dziełem Nałkowskiej, byli „Niecierpliwi” (1938). Pisarka usiłowała w utworze wskazać na powinowactwo powieści z pewnymi wątkami myślowymi filozofii egzystencjalnej oraz podkreślała nowatorstwo formatu powieści jako gatunku, zrywając z chronologicznym układem fabuły poprzez wykorzystanie czasu psychologicznego. Utwór okazał się jednym z najwybitniejszych dzieł w nurcie polskiej prozy psychologicznej. W początkach 1939 roku Nałkowska rozpoczęła pracę nad „Dziećmi Agaty”, z których później, po przeżytych doświadczeniach drugiej wojny światowej, powstały „Węzły życia”.

Wybuch drugiej wojny światowej zastał Zofię Nałkowską w Warszawie, skąd 6 września z Bogusławem Kuczyńskim (ostatnim towarzyszem życia), Polą Gojawczyńską i jej córką uciekła w kierunku Lublina. Po miesiącu wróciła do zajętej przez Niemców stolicy i wraz z siostrą otworzyła sklep tytoniowy. Czasami opuszczała miasto, korzystając z gościnności przyjaciół Zofii i Gustawa Zahrtów z Adamowizny koło Grodziska Mazowieckiego. Poczucie wspólnoty z losami i tragedią całego narodu pogłębiały osobiste dramaty: rozstanie z Kuczyńskim, śmierć matki w 1942 roku, utrzymywanie w tajemnicy przed siostrą wiadomości o śmierci jej męża, trudy i niedostatki dnia codziennego. Pisarka brała również czynny udział w konspiracyjnym życiu kulturalno-literackim okupowanej Warszawy, czytała dzieła filozoficzne i pisma ulubionych moralistów francuskich. Nie zrezygnowała z pracy twórczej, kontynuując rozpoczęte przed wojną „Węzły życia” i zbierając materiały do książki, poświęconej ojcu – „Życia wznowione”.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 - 


  Dowiedz się więcej
1  Symbolika tytułu - notatka
2  Elżbieta Biecka - charakterystyka
3  Obraz warstw społecznych w Granicy



Komentarze
artykuł / utwór: Zofia Nałkowska - biografia


  • "posłanka do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy i Sejm PRL I kadencji" tyle w temacie . Co do książki nie powala ale też jakoś strasznie nie rozczarowuje ktoś kto trochę zna poglądy Nałkowskiej nie powinien być zawiedzony
    Artur (tantemcrew {at} wp.pl)

  • wszyscy, którzy wypowiadają się źle na temat tej książki, szczególnie po przeczytaniu 4 stron, niech zamilczą ponieważ: po 1. o gustach się nie dyskutuje, i jeżeli komuś się nie podobałą to tylko i wyłącznie ze względów psychologicznych. a po 2. Książka ta jest dla osób o dość nieprzeciętnej inteligencji oraz dla tych, którzy wymagają od powieści więcej niż tylko prostej fabuły opierającej się na kilku wątkach.
    Bartek (b4rtu5 {at} hotmail.com)

  • to jest jedna z najlepszych pozycji z psychologicznej prozy, jaką znam! jak ktoś w ogóle może wydawac sad o tej ksiazce na podstawie fabuly? przy takim kunszcie myśli filozoficznej? najgłębsza prawda o naturze człowieka bez sztucznej próby oceniania czy wartościowania. współczuję tym, którzy nie odznaczają się najmniejszą bystrością umysłu czy wnikliwością spostrzeżeń. wiele was w życiu ominie
    zima ()

  • KSIĄZKA GENIALNA I AUTORKA TEŻ. Książka w szczególnym stopniu skłania do refleksji i przemyśleń, ciekawe podloze psychologiczne,,,p.s jak ktoś może powiedzieć że tak książka jest nudna jeśli jej nie przeczytał( to w szczegolności do Laury..;p) polecam książke ciekawa waszej uwagi;)
    basieńka ()

  • Wiec przeczytalam raptem 4 strony i jestem juz przerazona. Ta Powiesc jest pisana dziwnym jezykiem i na dodatek jest nudna, nawet streszczenie mnie odpycha z calym szacunkiem dla pani ZOfii, ale to troche dziwne. WYdaje mi sie, ze pani Zofii nigdy przez mysl nie prseszlo ze to bedizie szkolna lektura...gratuluje tym, co ukladali podstawy programowe lektur ;] ble dziekuje za streszczenie :*
    Marta (Tusia_milusia {at} op,pl)

  • Granica utkwiła mi w pamięci, ale Medaliony zmieniły spojrzenie na człowieka. Teraz czytam Dzienniki Nałkowskiej, obecnie V tom z czasów II wojny światowej, i za ich pośrednictwem z przyjemnością obcuję z tak inteligentną i mądrą kobietą.
    Aga ()

  • naprawdę bardzo bardzo dziekuję za to streszczenie i opracowanie:) podczas ferii chciałam ją przeczytać, ale to było po prostu niemozliwe....:|:| to najnudniejsza książka jaką w życiu czytałam!
    Laura (benius {at} vp.pl)

  • Ta kobieta (Nałkowska) musiała być chora. Jak można spłodzić coś takiego? Boże: to jest harlekin w najpodlejszym wydaniu. Skreślić Gombrowicza, więcej Nałkowskiej i Polacy radośnie pójdą na karabiny maszynowe... Błeee! Wielkie dzięki za opracowanie ;)
    rorio ()

  • swietne opracowanie!!!!!!!!!!!
    Kasia (kerlcia {at} yahoo.com)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: