Zofia Nałkowska - biografia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Przez cały czas prowadziła „Dzienniki”, wydane później jako „Dzienniki czasu wojny”. Po zakończeniu wojny nastąpił własny rozrachunek pisarki z rzeczywistością Polski przed wrześniem 1939 i krytyczna ocena sytuacji. Nałkowska poparła nowy układ sił społeczno-politycznych i przyjęła mandat członka Krajowej Rady Narodowej, a 3 maja 1945 roku wzięła udział jako posłanka w pierwszym uroczystym posiedzeniu KRN w Warszawie.

Pierwsze lata po odzyskaniu niepodległości to dla pisarki czas wytężonej pracy literackiej i społecznej. W lutym 1945 roku przeniosła się do Łodzi. Została wówczas członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, powołanej uchwałą Prezydium KRN z dnia 29 marca 1945. Wkrótce stanęła na czele Wojewódzkiej Komisji w Łodzi. Nałkowska uczestniczyła w rozprawach sądowych i wizjach lokalnych, między innymi na warszawskim Pawiaku, w Gdańsku-Wrzeszczu i w obozie zagłady w Chełmnie. Zdobyte w ten sposób materiały faktograficzne oraz własne doświadczenia z lat wojny wykorzystała podczas pisania „Medalionów”. W tym samym czasie weszła w skład pierwszego zespołu redakcyjnego „Kuźnicy”, ogłaszając na łamach czasopisma artykuł „Nowe żądania” – postulowała w nim intelektualizację prozy i równouprawnienie dla różnorakich technik artystycznych. Brała również czynny udział jako członek KRN (do 1947), a następnie jako posłanka na Sejm w obu kadencjach, była członkiem sejmowej Komisji Kultury i Sztuki oraz Komisji Upowszechnienia Książki przy Ministerstwie Oświaty.

Na polu kulturowym obejmowała prezesurę Towarzystwa Przyjaźni Polsko – Francuskiej. Zabiegała przede wszystkim o nawiązanie ściślejszej współpracy intelektualnej i kulturalnej z Francją. Kontynuowała również działalność w Związku Literatów Polskich jako przewodnicząca Sekcji Prozy i Pen-Clubu. Ponadto pełniła funkcję wiceprezesa Komitetu Obrońców Pokoju i Ligi Walki z Rasizmem.

W roku 1950 Zofia Nałkowska wróciła na stałe do Warszawy. U schyłku życia została wyróżniona licznymi odznaczeniami i nagrodami: Złotym Krzyżem Zasługi (1946), Sztandarem Pracy I Klasy (1949), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odznaczenia Polski oraz Nagrodą Państwową. 4 czerwca 1952 roku uroczyście obchodziła jubileusz pięćdziesięciolecia pracy twórczej. Rok później ukazała się nowa, rozszerzona wersja „Węzłów życia” oraz książeczka „Mój ojciec”, która powstała z fragmentów nieukończonej pracy o Wacławie Nałkowskim. W ostatnich latach życia ukazała się zbiorowa edycja „Pism wybranych” oraz przygotowany przez pisarkę zbiór esejów, szkiców krytycznych i recenzji, reportaży, wypowiedzi publicystycznych i wywiadów: „Widzenia bliskie i dalekie”, które ukazały się dopiero po śmierci Nałkowskiej w 1957 roku.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 - 


  Dowiedz się więcej
1  Tragedia życia osobistego Zenona
2  Geneza Granicy
3  Obraz warstw społecznych w Granicy



Komentarze
artykuł / utwór: Zofia Nałkowska - biografia


  • "posłanka do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy i Sejm PRL I kadencji" tyle w temacie . Co do książki nie powala ale też jakoś strasznie nie rozczarowuje ktoś kto trochę zna poglądy Nałkowskiej nie powinien być zawiedzony
    Artur (tantemcrew {at} wp.pl)

  • wszyscy, którzy wypowiadają się źle na temat tej książki, szczególnie po przeczytaniu 4 stron, niech zamilczą ponieważ: po 1. o gustach się nie dyskutuje, i jeżeli komuś się nie podobałą to tylko i wyłącznie ze względów psychologicznych. a po 2. Książka ta jest dla osób o dość nieprzeciętnej inteligencji oraz dla tych, którzy wymagają od powieści więcej niż tylko prostej fabuły opierającej się na kilku wątkach.
    Bartek (b4rtu5 {at} hotmail.com)

  • to jest jedna z najlepszych pozycji z psychologicznej prozy, jaką znam! jak ktoś w ogóle może wydawac sad o tej ksiazce na podstawie fabuly? przy takim kunszcie myśli filozoficznej? najgłębsza prawda o naturze człowieka bez sztucznej próby oceniania czy wartościowania. współczuję tym, którzy nie odznaczają się najmniejszą bystrością umysłu czy wnikliwością spostrzeżeń. wiele was w życiu ominie
    zima ()

  • KSIĄZKA GENIALNA I AUTORKA TEŻ. Książka w szczególnym stopniu skłania do refleksji i przemyśleń, ciekawe podloze psychologiczne,,,p.s jak ktoś może powiedzieć że tak książka jest nudna jeśli jej nie przeczytał( to w szczegolności do Laury..;p) polecam książke ciekawa waszej uwagi;)
    basieńka ()

  • Wiec przeczytalam raptem 4 strony i jestem juz przerazona. Ta Powiesc jest pisana dziwnym jezykiem i na dodatek jest nudna, nawet streszczenie mnie odpycha z calym szacunkiem dla pani ZOfii, ale to troche dziwne. WYdaje mi sie, ze pani Zofii nigdy przez mysl nie prseszlo ze to bedizie szkolna lektura...gratuluje tym, co ukladali podstawy programowe lektur ;] ble dziekuje za streszczenie :*
    Marta (Tusia_milusia {at} op,pl)

  • Granica utkwiła mi w pamięci, ale Medaliony zmieniły spojrzenie na człowieka. Teraz czytam Dzienniki Nałkowskiej, obecnie V tom z czasów II wojny światowej, i za ich pośrednictwem z przyjemnością obcuję z tak inteligentną i mądrą kobietą.
    Aga ()

  • naprawdę bardzo bardzo dziekuję za to streszczenie i opracowanie:) podczas ferii chciałam ją przeczytać, ale to było po prostu niemozliwe....:|:| to najnudniejsza książka jaką w życiu czytałam!
    Laura (benius {at} vp.pl)

  • Ta kobieta (Nałkowska) musiała być chora. Jak można spłodzić coś takiego? Boże: to jest harlekin w najpodlejszym wydaniu. Skreślić Gombrowicza, więcej Nałkowskiej i Polacy radośnie pójdą na karabiny maszynowe... Błeee! Wielkie dzięki za opracowanie ;)
    rorio ()

  • swietne opracowanie!!!!!!!!!!!
    Kasia (kerlcia {at} yahoo.com)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: